Mieczysław Albert Krąpiec był zdecydowanym krytykiem socjalizmu — szczególnie w jego marksistowskiej, materialistycznej i kolektywistycznej postaci. Jego poglądy wynikały głównie z filozofii realistycznej i tomizmu.
Najważniejsze elementy jego krytyki socjalizmu:
Krytyka materializmu
Krąpiec uważał, że marksizm redukuje człowieka do bytu ekonomicznego i materialnego, ignorując duchowy oraz osobowy wymiar człowieka.
Obrona osoby ludzkiej
Twierdził, że systemy kolektywistyczne podporządkowują jednostkę państwu lub klasie społecznej, co niszczy podmiotowość osoby.
Sprzeciw wobec ateizmu marksistowskiego
Marksizm uważał za ideologię zbudowaną na ateizmie i negacji metafizyki, co według niego prowadziło do błędnej wizji człowieka i społeczeństwa.
Krytyka utopijności
Wskazywał, że projekty budowy „idealnego społeczeństwa” przez centralne planowanie ignorują realną naturę człowieka, jego wolność i moralność.
Własność prywatna i naturalne wspólnoty
Był bliższy katolickiej nauce społecznej: uznawał znaczenie własności prywatnej, rodziny, narodu i oddolnych wspólnot społecznych.
Jednocześnie Krąpiec nie był zwolennikiem skrajnego liberalizmu ekonomicznego. W duchu katolickiej filozofii społecznej akcentował:
dobro wspólne,
odpowiedzialność społeczną,
etyczny wymiar gospodarki,
konieczność ochrony człowieka przed uprzedmiotowieniem także w kapitalizmie.